Ο Χάρης Μιχ. Κουτελάκης είναι δρ Αρχαιολογίας και Ιστορικός, με ειδίκευση στην μελέτη της Μεσογείου, των νησιών του Αιγαίου αλλά και του Πειραιά. Χαρακτηρίζεται από ανατρεπτική προσέγγιση σε καθιερωμένες αντιλήψεις, συνδυάζοντας αρχαιολογικά, αρχειακά και φιλολογικά στοιχεία. Διορθώνει παρετυμολογίες, τεκμηριώνει προελληνικά ή μικροτοπικά στρώματα, συνδέει τοπωνύμια με πολιτισμικά δεδομένα, όχι μόνο με γλωσσικά, και συμβάλλει σε θεωρίες για την καταγωγή των Κυκλάδων (λέξη «Κυκνάδες»), όπως και για την σχέση Ετρούσκων – Ινδο-μεσογειακών πολιτισμών μέσω των «Σίντιων» της Λήμνου. Θεωρείται σημαντική φωνή στην μελέτη της Πρωτοϊστορίας στην Ελλάδα.
Είναι ένας σοβαρός ερευνητής που λειτουργεί σε πολλά επίπεδα: αρχαιολογικά, εθνογραφικά, γεωγραφικά, προκαλώντας συχνά αναθεωρήσεις στα κυρίαρχα ιστορικά αφηγήματα για κάθε περιοχή. Αν σε ενδιαφέρουν οι Μεσογειακές πτυχές του ελληνικού παρελθόντος, ειδικά στις περιοχές των νησιών, τα άρθρα και τα βιβλία του αποτελούν πλούσια πηγή (βλ. πλήρη ΕΡΓΟΓΡΑΦΙΑ κατωτέρω).

Κάτοχος αντίστοιχων πτυχίων του Τμήματος Ιστορίας και Αρχαιολογίας, Βυζαντινών και Νεοελληνικών Σπουδών του Ε.Κ.Π.Α., διδάκτορας με διατριβή στην Ιστορία της Τέχνης για τα ξυλόγλυπτα τέμπλα, βραβεύτηκε 2 φορές, από την Ακαδημία Αθηνών και το Υπουργείο Πολιτισμού. Ογδόντα (81) επιστημονικά άρθρα του αναρτημένα στο www.academia.edu , είκοσι (20) στο Facebook, δέκα (10) στο www.WordPress.com και δεκάδες άλλα σε τοπικά περιοδικά των Δωδεκανήσων, Κύπρου, Κυκλάδων, Λευκάδας και Εύβοιας, μαζί με δεκάδες βιβλία αποτελούν την παρακαταθήκη ανατροπών με τις οποίες επαναφέρει τα Ιστορικά γεγονότα στην ορθή τους διάσταση.

Με πλούσιο ερευνητικό έργο και διαρκή συμμετοχή σε διεθνή συνέδρια, ο Χάρης Μιχ. Κουτελάκης έχει συμβάλει στην προώθηση της επιστημονικής κατανόησης των αρχαίων πολιτισμών και έχει επίσης διαλευκάνει ζητήματα της Μεσαιωνικής Ιστορίας. Είναι γνωστός για τις δεκάδες μελέτες του (αρχαιολογικές, ιστορικές, αρχειακές και φιλολογικές) που αφορούν τα νησιά του Αιγαίου, την Κύπρο, την Λευκάδα, την Εύβοια και την ιδιαίτερη πατρίδα του, τον Πειραιά.

Κυριότερα έργα του, που θεωρούνται ότι αποτελούν τομή για τα ιστορικά και αρχαιολογικά θέματα, είναι το «Πόρτο-Λεόνε. Το λιμάνι του Πειραιά», Πειραιάς 2000, έκδοση της ελληνογαλλικής Σχολής 8aint Ρaul, το βιβλίο «Τήνος, αρχαία και χριστιανική», Αθήνα 2001 και σε 2η και 3η έκδοση 2015, το «Τήλος νήσος, άρωμα αμαράκινον» σε δύο τόμους (έκδοση 2008 του Ο.Π.Α.Δ της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Δωδεκανήσου), το «Αιγαίο και χάρτες με ανατρεπτική ματιά», έκδοση 2008, το οποίο συνοψίζει, ανατρέπει και συστηματοποιεί με νέες προτάσεις, απόψεις που ως θέσφατα ίσχυαν μέχρι σήμερα, το «Έλληνες αργυροχρυσοχόοι και ξυλογλύπτες» (έκδοση Σμίλη 2006), μοναδικό έργο για τους συγκεκριμένους τομείς στον ελληνικό χώρο, τα άρθρα του «Και πάλι ζήτημα Σίφνου» στα Πρακτικά του Δ’ διεθνούς Συνεδρίου Σίφνου (2014), «Οι βόλτοι της Λευκάδας και ειδικά της Εγκλουβής», Πρακτικά Διεθνούς Συνέδριου «Πολιτιστική αλληλογονιμοποίηση Ν. Ιταλίας και Δυτ. Ελλάδας μέσα από την Ιστορία», Πάτρα 2008, 163-173, «Η άλωση του βυζαντινού κάστρου της Λευκάδας», Πρακτικά Διεθνούς Συμποσίου (Λευκάδα-Νίρηκος 2010), Λευκάδα 2015 και “Kimi /Kyme-Cuma, ko-ma-we-te- ja and «κατά κώμας» inhabitation” (στο www.Academia.edu).

Με το βιβλίο «Προϊστορικά της νήσου Τήνου», Αθήνα 2014 καταδεικνύεται η κατοίκηση στο νησί πιθανότατα Ετρούσκων / Τυρρηνών και Βρυγών εντάσσοντας έτσι την Τήνο ως δεύτερη μετά την Λήμνο σημαντική βάση μεταλλουργών με ιδιαίτερη λατρεία της «Θεάς των περιστεριών» (εκδοχή της Μεγάλης Θεάς), εξ ού και η παρουσία διαχρονικά εκατοντάδων περιστεριώνων στο νησί. Προτείνεται επίσης ότι χάρη στον οικιστή Τέννη / Τήνο και στα τέκνα του, τα μικρά νησιά γύρω από την Τήνο και την Νάξο αποτέλεσαν τις 2 μικρές επικράτειες του προγόνου τους Κύκνου, με θρησκευτικό κέντρο το παν-Κυκναδικό Ιερό στην Δήλο. Κατ’ αυτόν τον τρόπο ερμηνεύεται η πιθανότατη προέλευση τις ονομασίας των νησιών ως Κυκνάδες που κατέληξε συν τω χρόνω «Κυκλάδες».

Με το βιβλίο «Η ανάδυση της αρχαίας Τραγωδίας από τα ορυχεία: Θέατρο και μεταλλωρύχοι-μεταλλουργοί», Αθήνα 2016 (Ινστιτούτο του Βιβλίου Α. Καρδαμίτσα), εντοπίζονται για πρώτη φορά και εξηγούνται οι λόγοι που συντέλεσαν δια μέσου των συντεχνιών των μετάλλων ώστε τα μιμητικά τους δρώμενα να καταλήξουν σε αναπαραστάσεις Τέχνης ως θεατρικές υποθέσεις, στρατευμένα στην παν-Ιώνια πολιτική της αρχαίας Αθήνας.

Τέλος με το βιβλίο «Η Οδύσσεια του Ομήρου χωρίς Λαιστρυγόνες και τέρατα» ασκήθηκε κριτική στα βιβλία του Jean Cuisenier, Heubeck, West, Hainsworth, Hoekstra και όλων των ελληνιστών και κλασικιστών της Ευρώπης μέχρι σήμερα, αποκαλύπτοντας λάθη, αποκρύψεις, στρεβλώσεις και παραχαράξεις της Οδύσσειας του Ομήρου, ως προπαγάνδα που στοχεύει να αλλάξει την συμβολή του ελληνορωμαϊκού πολιτισμού στην Ευρώπη. Η Οδύσσεια ήταν ο τελευταίος «Νόστος» πολλαπλών άλλων προφορικών παλαιότερων και ο πρώτος γραπτός σε αλφαβητική γραφή. Αποτελούσε έναν Οδηγό ναυσιπλοΐας από την Μαύρη Θάλασσα μέχρι και τον Ατλαντικό Ωκεανό και αφορούσε τα ταξίδια των Μινωϊτών, Μινύων και Αχαιών-Μυκηναίων από το 2500 π.Χ. τουλάχιστον. Η γλώσσα των ραψωδιών της είναι η συνθηματική της συντεχνίας των Καραβοκύρηδων και τούτο πιστοποιείται από 202 ομόηχες λέξεις-κλειδιά που βρίσκονται διάσπαρτες σε όλο το Έπος.